W końcu wpadł na pomysł, by wykorzystać w tym celu przekładnię stosowaną w łodziach podwodnych. Cała tajemnica polegała więc na tym, że Issigonis zredukował wspominaną przekładnię tak, by mogła być ona stosowana również w samochodzie.

Prototyp auta pojawił się w 1957 roku. Dwa lata później wchodzi na rynek dwudziestotysięczna seria pod nazwą Mini Morris Minor. Cena samochodu wynosiła wtedy 495 funtów. Od tej pory wygląd oraz osiągi Mini uległy pewnym zmianom. Powstawały między innymi różne wersje nadwoziowe samochodu. Można było się spotkać z Mini z wyodrębnionym bagażnikiem, pick-up, furgon, cabrio a nawet kombi. Ciekawostką było pojawienie się wojskowej wersji tego samochodu, którą oznaczono jako MOKE. Jak wiele innych aut, tak również Mini doczekało się automatycznej skrzyni biegów.

Pod koniec lat pięćdziesiątych niejaki John Cooper, ówczesny manager zespołu formuły Junior zakładów British Motor Corporation, zaprzyjaźnił się z konstruktorem Issigonisem. Cooper od razu dostrzegł walory oraz potencjał małego samochodu i rozpoczął jego modernizację. Pomimo początkowego sprzeciwu Issigonisa, w końcu powstało sportowe Mini – nazwane zostało Mini Cooper.

Wyposażono je w hamulce tarczowe, sportową skrzynię biegów oraz silnik o pojemności 1100 cm3 (auto miało na początku swojej produkcji silnik o pojemności 848 cm3) Z takim samochodem Paddy Hopkirk odniósł wiele sukcesów na torach wyścigowych. To przyczyniło się do tego, iż zdecydowano się na kolejne modernizacje auta, by stworzyć jeszcze lepszy model.

[1] [2] [3]