Powszechnie dziś stosowanym kalendarzem jest kalendarz gregoriański autorstwa Luigiego Lilio. Jest to w zasadzie kalendarz juliański, ale poddany drobnym poprawkom, o ile można tak nazwać usunięcie 10 dni, od 5 do 14 października 1582 roku. Zmiana ta miała na celu zlikwidowanie opóźnienia, gdyż kalendarz juliański spóźniał się 1 dzień raz na 128 lat, zaś gregoriański - 1 dzień na około 3000 lat. Zmiany nie dotyczyły całości, a kalendarz prezentował stan z soboru nicejskiego, który miał miejsce w roku 325 n.e. Papież Grzegorz XIII wydał w 1582 r, bullę, ale tylko niektóre państwa dostosowały się do zmian nakazujących wprowadzenie kalendarza gregoriańskiego. Te państwa to: Portugalia, Hiszpania, Polska oraz Włochy. Niektóre z nich jeszcze do XX wieku ociągały się z tym, a do dziś w wielu kościołach obowiązującym kalendarzem jest ten juliański. Państwa, które dość długo wprowadzały zmiany z kalendarza juliańskiego na gregoriański zwykle związane są z prawosławiem, i tak np. Grecja przeszła na kalendarz gregoriański dopiero w 1923 r. Turcja zaś z kalendarza muzułmańskiego przeszła na gregoriański w 1927 r.

Stosowanie kalendarza gregoriańskiego daje dość ważną możliwość. Jest nią wieczny kalendarz, który pozwala na wyznaczenie dnia tygodnia według konkretnej daty, podania dnia, miesiąca i roku. Wieczne kalendarze umożliwiają przypomnienie sobie lub też właśnie wyznaczenie w przyszłości dnia tygodnia powiązanego z określoną datą. Wieczny kalendarz występuje w postaci tabelki, w której owo wyznaczanie odbywa się dzięki zastosowaniu określonego algorytmu. Najpopularniejszym wiecznym kalendarzem jest ten, który znajduje się w kijowskiej cerkwi. Wiąże się go jednak z tajemniczymi, niewyjaśnionymi sprawami dotyczącymi przybyszów z obcych planet. Warto jednak pamiętać o nim z innych względów: jest nie tylko zabytkiem historycznym i kulturowym, ale i dowodem na to, że już w XIII wieku nie tylko stosowano kalendarz, ale i posługiwano się jego niezwykłą formę, jaką jest wieczny kalendarz.